از سر نیاز باز میخوانمت               

                          ((خــــــــــــدا))

می دانی جز تو مرا کسی به سرای امید نمی برد

امید ...

همان امیدی که در سیاهی سایه های تاریک تنهایی ام گم شده

تو همیشه تنهایم گذاشتی و به حال خودم وا گذاشتی

می دانم این جسم خاکی بی تو هیچ معنایی ندارد

...

دست هایم مانده به درگاه پنجره

صدای واضحی مرا می خواند

آری غروب است

خیره می شوم به آیینه

کسی در آینه از من می پرسد

                 بی قراری باز

                         بی تابی

روی از آن بر می گردانم می گویم

مرا تابی نیست

        اشتیاقی نیست

                 به این دنیا

شکوه از خود دارم چرا نور امید را هر از گاهی گم می کنم

به کنار آسمان می روم

دست هایم بلند می کنم می گویم

خدایا براستی که تو مهربان ترین مهربانانی پس از گناهم بگذر که تو تنها بخشنده مهربانی

خداوندا مرا ببخش که چشم بر حقیقتی بستم که برایم از روز روشن تر بود

خدایا مرا ببخش که آنقدر مغرور و خودبین بودم

می دانم جرم من این است که مرز بین عشق و دوست داشتن را نمی دانستم

مرزی به فاصله یک قدم و یک نگاه و یا یک جمله

خدایا مرا ببخش که جز شرمندگی چیزی ندارم

حال باید چه کنم

           باید چه کنم تا از درگاهت بی جواب بر نگردم

بار الهی جز تو که من کسی را ندارم که از او بخواهم مرا ببخشد

خدایا مرا ببخش

      ندانسته و بی آنکه بخواهم کسی را از خود ناراحت می کنم

در صحراي سوزان زندگي؛

اگر تمام رؤياهايم را كركس ها در هم دريدند و خنديدند..

در كوچه باغ هاي ساكت عمر؛ اگر تمام نگاهم را سياهي

شب دزديد و آن را به خفاش هاي سرگردان سپرد...

در خلوت دل؛ اگر ابرها بر من باريدند و غريدند...

اگرجاده ها؛ در افق مه آلود فرداها ناپيدا گشت..

و عشق همچون مرداب؛ دلم را در خود فرو برد و نيست كرد..

ملالي نيست..!

بگذار با شادي بياسايند و بگذرانند..

هنوزم مي توانم ؛

از ايوان فرسوده روحم به آسمان خيره شوم

مي توانم دستهايم را به پهناي دلم بگشايم..

و نام دوستي را زمزمه مي كنم كه در اين "نزديكيست" ؛

اما روزگار حيله گر آن را در آن دوردست ها نقاشي كرده بود...

تا شايد آن را نبينم...

زندگی باور میخواهد.آن هم از جنس امید که اگر سختی راه به تو یک سیلی زد یک امید قلبی به تو گوید که هنوز هست خدا!!!.

یک شبی مجنون نمازش را شکست

بی وضو در کوچه ی لیلی نشست

عشق آن شب مست مستش کرده بود

فارغ از جام الستش کرده بود

گفت یا رب از چه خوارم کرده ای

بر صلیب عشق دارم کرده ای

خسته ام زین عشق دل خونم نکن

من که مجنونم تو مجنونم نکن

مرد این بازیچه دیگر نیستم

این تو و لیلای تو من نیستم

!!گفت ای دیوانه لیلایت منم

در رگت پنهان و پیدایت منم

سالها با جور لیلا ساختی

من کنارت بودمو نشناختی...!!!

من از نهایت تاریکی و از نهایت شب حرف می زنم

اگر به خانه من امدی ای مهربان چراغ بیاور

و یک دریچه که از ان

به ازدحام کوچه خوشبخت بنگرم

به چه می خندی تو؟! به چه چیز ؟!

that is the best to laugh with someone

becuse you both think the same things are funny

( Gloria Vanderbilt)

بهترین کار این است : با هم خندیدن از آن رو که هر دو چیز را خنده دار  یافته اید ( گلوریا واندربیلت )

Every joy , great or small , is always a refreshment

شادی ، چه کوچک و چه بزرگ ، همیشه روح انگیز است .

joy is not in things ; it is in Us

شادی بیرون از ما نیست ؛ در درون ماست .

throw your beard out in front of you . and run ahead to catch it

قلبت را پیش بفرست و شتابان از پی آن روان شو .

چه قدر سخته تو چشمای کسی که یه روز تمام عشقت رو ازت دزديده

و به جاش يه زخم هميشگی رو به قلبت هديه داد زل بزنی

و به جای اينکه لبريز از کينه و نفرت بشی

حس کنی که هنوزم دوسش داری

چه قدر سخته دلت بخواد سرت رو باز به ديواری تکيه بدی 

که يه بار زير آوار غرورش همه وجودت له شده...

چه قدر سخته تو خيالت ساعت ها باهاش حرف بزنی امّا وقتی ديديش

هيچ چيزی جز سلام نتونی بگی.. .

چه قدر سخته وقتی پشتت بهشه

دونه های اشک گونه هاتو خيس کنه

امّا مجبور باشی بخندی تا نفهمه هنوزم دوسش داری!!!

وقت رو به اتمام بودوعشق هنوزپنهان نشده بود.دیوانگی میشمرد ....

وعشق بالاخره در واپسین لحظات درون بوتهء گل رز پنهان شد.   

دیوانگی چشمهایش را گشود .اولین نفری که دید تنبلی بود چرا که همانجا نشسته بود.همه را یکی پس از دیگری یافت حتی دروغ را اما یک نفر را ندید و آن عشق بود.حسادت گفت:تا همه را پیدا نکنی بازی تمام نمیشود.      دیوانگی گفت:من میدونم او کجاست او در گل رز پنهان شده.دیوانگی شاخه ای را برداشت وبا ضربات پیاپی به گل رز زد تا اینکه صدای ناله   بلند شدوپس از چند لحظه عشق حالی که دستانش جلوی چشمانش بود و از دستانش خون میچکید بیرون آمد. همه با تعجب پرسیدند:چه شده؟عشق پاسخ داد من کور شده ام.دیوانگی با ناراحتی گفت:من میخواهم کاری برای تو بکنم.عشق گفت:کاری نمیشود کرد و درمانی وجود ندارد.   

اما دیوانگی اصرار کرد و عشق گفت:چون من دیگر هیچ چیزی را   نمیبینم هر جا که میروم همراه من باش.دیوانگی پذیرفت.    

و ازاینجا بود که هر جا عشق هست دیوانگی هم کنارش هست.  همیشه و همه جا با هم.    

دلم در حال نابودي

از اين دنياي پوشالي

از اين غم هاي بي عنوان

دلم در حال پوسيدن

از اين خارهاي ناخوانده

از اين جسم و از اين احوال

من كجايم              من كجايم

كجا بايد باشم....

به كجا بايد روم...

من كييم؟؟؟؟

چرا آمدم.........چرا هستم........چرا بايد بمانم!!!!!

در صورتي كه در اين دهكده ي بزرگ هيچ استفاده اي ندارم

به هر سويي ميروم به جايي نميرسم و به بن بست ميرسم

اي خدا كجاي كارم اشتباه است كه به جايي نميرسم؟؟؟

مسيرم؟؟؟ تفكرم؟؟؟؟خودم؟؟؟!!!!!

اي بي همتا گله اي ندارم از تو

فقط از خود و از اين وجود خسته ام و بيزارم

از تو ميخواهم دستم را بگيري تا بتوانم خود را بيابم و بدانم كجايم...چرا هستم...

و چه استفاده اي دارم.......

در غير اين صورت مگذار بيشتر از اين از وجود وجود خود عذاب بكشم

و خواب ابدي را به من ببخش

در آن سالها كه من دلبسته ات بودم، تو فقط از روي عادت مرا در كنار خود مي ديدي.

حضورم برايت تكرار بود. من قسمتي از روزمرگيت شده بودم.

هرگز گمان نمي كردم رهايم كني. نمي دانستم اين قدر زود از با من بودن خسته مي شوي و مهرباني هايم دل زده ات مي كند.

آن روز كه تركم كردي ، جدايي براي هر دومان سخت بود. هر دو گريستيم. شايد تو بيشتر!

ولي تو بعد از كوتاه زماني به نديدنم عادت كردي.

چه بسيارند بوسه هايي كه از راه دور سوار بر بال شاپرك، به سويت روان كردم و مي دانم هرگز به مقسد نرسيدند.

فقط مرحمي بودند بر زخم هايي كه هرگز التيام نمي يابد.

حالا من ماندم و اين دل شكسته.

بنویس... بنویس از دل تنگت. بنویس زمانی را که قلبت بازیچه ای بیش نبود. آن زمان که تقدیر عشقی را

برایت رقم زد و عشق جدایی را. بنویس... بنویس او دیگر نخواهد آمد. خودت میدانی دیگر دستهایش

دستهایت را نمیگیرد. اما بنویس... بنویس:

                                                           با اینکه رفتی، اما هنوز هم دوستت دارم

تا حالا شده دلت واسه کسی تنگ شه؟

وقتي 15 سالت بود و من بهت گفتم که دوستت دارم ...صورتت از شرم

قرمز شد و سرت رو به زير انداختي و لبخند زدي...

 
وقتي که 20 سالت بود و من بهت گفتم که دوستت دارم

سرت رو روي شونه هام گذاشتي و دستم رو تو دستات گرفتي انگار از

اين که منو از دست بدي وحشت داشتي

 
.وقتي که 25 سالت بود و من بهت گفتم که دوستت دارم ..

  صبحانه مو آماده کردي وبرام آوردي  ..پيشونيم رو بوسيدي و

 گفتي بهتره عجله کني ..داره ديرت مي شه .

وقتي 30 سالت شد و من بهت گفتم دوستت دارم ..بهم گفتي اگه

راستي راستي دوستم داري .

.بعد از کارت زود بيا خونه

  وقتي  40 ساله شدي و من بهت گفتم که دوستت دارم

تو داشتي ميز شام رو تميز مي کردي و گفتي .باشه عزيزم ولي الان

وقت اينه که بري

 تو درسها  به بچه مون کمک کني ..

  وقتي  که 50 سالت شد و من بهت گفتم که دوستت دارم  تو همونجور

که بافتني مي بافتي

 بهم نکاه کردي و خنديدي

وقتي  60 سالت شد بهت گفتم که چقدر دوستت دارم و تو به من لبخند

زدي ...

اون روز بهترين روز زندگي من بود ..چون تو هم گفتي که منو دوست داري

خواستم بگویم که : فاطمه دختر خدیجه بزرک است ، دیدم که فاطمه نیست .

خواستم بگویم که : فاطمهدختر محمد (ص) است ، دیدم که فاطمه نیست .

خواستم بگویم که : فاطمه همسر علی (ع) است ، دیدم که فاطمه نیست .

خواستم بگویم که : فاطمه مادر حسنین است ، دیدم که فاطمه نیست .

خواستم بگویم که : فاطمه مادر زینب است ، دیدم که فاطمه نیست .

         نه ، اینها همه هست و این همه فاطمه نیست !

      فاطمه ، فاطمه است .

خيلي سخته که بغض داشته باشي ،

 اما نخواي کسي بفهمه ...

 خيلي سخته که عزيزترين کست ازت بخواد فراموشش کني ...

اما نتونی..

خيلي سخته که سالگرد آشنايي با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگيري ...

 خيلي سخته که روز تولدت ،

 همه بهت تبريک بگن ،

 جز اوني که فکر مي کني به خاطرش زنده اي ...

خيلي سخته که غرورت رو به خاطر يه نفر بشکني ،

 بعد بفهمي دوست نداره ...

 خيلي سخته که همه چيزت رو به خاطر يه نفر از دست بدي

اما اون بگه : ديگه نمي خوامت

و در آخر میگم :

تنهائی خیلی سخته

 که بر روی آن شمعی اشک می ریخت با قدم های آهسته جلو رفتم

و صیت قشنگی از یک عاشق واقعی با خطی زیبا اینگونه حک شده بود:

من عاشق بی ریایی هستم که حتی معشوق در لحظه های مرگ مرا

در یاد خود زنده نکرد حال که تنها و بی کسم بر مزار من شمعی بگذارید

 که شب و روز از هجران من گریه کندتا به این وسیله حدودی از غمهای

 تنهایی ام کم شود.

هر چند که در گور نیزتنهایم ولی امید

داشته باشم که کسی در دنیاهست که برایم اشک بریزد

دوست داشتم شمعی بودم و به پای تو می سوختم

دوست داشتم یار باشم با تو باشم

دوست داشتم رُِِِله بودم وبه خاک پایت می افتادم    

دوست داشتم اشکی بودم که در نگاه چشمانت جاری می شدم 

نبودنت بهترین بهانه است برای اشک ریختن ...

ولی کاش بودی تا اشکهایم از شوق دیدارت سرازیر میشد ...

کاش بودی و دستهای مهربانت مرهم همه دلتنگیها و نبودنهایت میشد ...

کاش بودی تا سر به روی شانه های مهربانت می گذاشتم

و دردهایم را به گوش تو میرساندم... بدون تو عاشقی برایم عذاب است

میدانم که نمیدانی بعد از تو دیگر قلبی برای عاشق شدن ندارم...

کاش میدانستی که چقدر دوستت دارم و بیش از عشق بر تو عاشقم...

میدانی که اگر از کنارم بروی لحظه های زندگی برایم پر از درد و عذاب

میشود

میدانم که نمیدانی بدون تو دیگربهانه ای نیست برای ادامه ی زندگی

جزانتظار آمدنت ...

انتـــــــــــــــــــــــــــــظار ...

شش حرف و چهار نقطه ! کلمه کوتاهيه . اما معنيش رو شايد سالها طول

 بکشه تا بفهمي !

تو اين کلمه کوچیک ده ها کلمه وجود داره که تجربه کردن هر کدومش دل

 شير مي خواد!

تنهايي ، چشم براه بودن ، غم ؛غصه ، نا اميدي ، شکنجه رو حي ،دلتنگی

، صبوری ، اشک بیصدا ؛

هق هق شبونه ؛ افسردگي ، پشيموني، بي خبري و دلواپسي و .... !

براي هر کدوم از اين کلمات چند حرفي که خيلي راحت به زبون مياد

و خيلي راحت روي کاغذ نوشته ميشه بايد زجر و سختي هايي رو تحمل کرد

تا معاني شون رو فهميد و درست درک شون کرد !!!

متنفرم از هر چیزی که زمان را به یاد من میاورد... و قبل از همه ی اینها

متنفرم

از انتظار ... از انتـــــــــــــــــــــــــــــــظار متــــــنـــــفــــــرمچون زندگیش رو ازش می گیریم... 

 زیر روشنایی مات ماه ، گردش کنیم...

آسمان کاملاً صاف بود.

مهذا، پاره ابر سیاه ، صورت نازنین ماه را ، در سیاهی خود ناپدید می کرد...

گفتم : آسمان به این صافی معلوم نیست این قطعه ابر سیاه ، از گریبان ما چه می خواهد؟

اشاره به ابر کرد ، آهی کشید و گفت: آن...

آن ابر نیست ! عصاره است. عصاره ناله های پنهانی عشاق واقعی است...

روی ماه را می پوشاند ، تا ماه شاهد عشق دروغ من و تو نباشد...